ภาษาไทยง่าย แต่มักอ่านผิด

การเรียนรู้ภาษาต่างประเทศ นับวันจะทวีความสำคัญมากขึ้น เนื่องจากปัจจุบัน มีการติดต่อสื่อสารกับประเทศต่างๆ เพิ่มขึ้น  การรู้ภาษาอื่นๆ มากเท่าใด ก็เป็นความได้เปรียบที่จะทำให้แต่ละคน หรือแต่ละประเทศมีโอกาสก้าวหน้าในด้านอื่นๆ มากขึ้นเท่านั้น  ด้วยเหตุนี้  คนไทยจำนวนไม่น้อยในปัจจุบัน จึงนิยมส่งลูกหลานไปเรียนในโรงเรียนอินเตอร์ ตั้งแต่เล็กๆ  ด้วยหวังให้เด็กได้ฝึกออกเสียง สำเนียงภาษา อย่างถูกต้องชัดเจน เหมือนดังเจ้าของภาษา  แต่ในขณะเดียวกัน  เป็นที่น่าสังเกตว่า พ่อแม่ผู้ปกครอง กลับละเลยการใช้ “ภาษาไทย” ของลูกๆ หลานๆ ไปอย่างรู้เท่าไม่ถึงการณ์

ส่วนหนึ่งอาจเป็นเพราะคิดว่า ในชีวิตประจำวันก็มีการใช้ภาษาไทยในการพูด อ่านหรือเขียนบ้างแล้ว  จึงขาดความใส่ใจที่จะเน้นการพูด อ่านเขียนภาษาไทย ให้ถูกต้องช่นเดียวภาษาอื่นๆ ที่ไปเรียน ซึ่งโดยแท้จริงแล้ว การเรียนรู้ ภาษาอื่น นับเป็นสิ่งที่ดี ที่จะทำให้คนของเราฉลาด และรู้เท่าทันผู้อื่น แต่ก็ไม่ควรทิ้ง หรือละเลยที่จะศึกษาภาษาไทย ของเราเองให้ดีด้วย  เพราะการเก่งแต่ภาษาต่างประเทศ แต่ไม่สามารถถ่ายทอดให้เป็นภาษาแม่ หรือภาษาถิ่นเกิดของเราได้ ก็ไม่เกิดประโยชน์อย่างเต็มที่ กลายเป็นคน “รู้เขา” แต่ไม่ “รู้เรา” เป็นต้นไม้ที่โต แต่ขาด “ราก” จึงโค่นล้มได้โดยง่าย สมมุติเช่น  เราพาเพื่อนชาวต่างประเทศไปเยี่ยมชมวัด  หรือสถานที่สำคัญๆ เราสามารถพูดเป็นภาษาอังกฤษ  ภาษาจีนได้อย่างคล่องแคล่ว สำเนียงดี แต่ไม่รู้จะใช้ศัพท์คำไทยว่ากระไร บอกได้แต่คำพื้นๆ เพราะไม่เคยรู้หรือให้ความสนใจมาก่อน  เพื่อนชาวต่างชาติเราจะคิดเช่นไร  และเราเองจะรู้สึกหรือไม่  หรือบางครั้ง เราฟังเขาอธิบายเป็นคำไทย  แม้จะเป็นคำง่ายๆ แต่เราไม่เคยศึกษา หรือไม่ทราบความหมายมาก่อน เราก็แปลไม่ได้เช่นกัน ดังนั้น เราจึงไม่ควรเรียนรู้ภาษาต่างชาติ  โดยทอดทิ้ง “ภาษาไทย”  ของเราเอง เพราะคิดว่าไม่สำคัญ

“ภาษาไทย” ไม่ว่าจะเป็นภาษาที่ใช้ในชีวิตประจำวัน หรือภาษาที่ใช้ในวรรณกรรม ล้วนมีความไพเราะ น่าอ่าน  น่าฟังยิ่ง เพราะเรามีเสียงสระ พยัญชนะ และวรรณยุกต์ที่จะทำให้คำ มีเสียงและทำนองที่เปลี่ยนแปรไป มีการใช้ถ้อยคำคล้องจอง  มีสัมผัส ฟังเหมือนเสียงดนตรี  และยังมีเนื้อหาการใช้ อันแสดงให้เห็นถึงปฏิภาณไหวพริบต่างๆ กัน  เช่น เป็นภาษิตสอนใจเพื่อเตือนสติ  เป็นปริศนาคำทายเพื่อให้ขบคิด เป็นภาษากวีที่มีความงดงาม ไพเราะทำให้เห็นภาพ และเกิดความซาบซึ้งประทับใจ เมื่อได้อ่านหรือฟัง และเรายังมีการใช้ภาษาที่แสดงลำดับชั้น ของบุคคลที่แสดงกาลเทศะ และความอ่อนน้อมถ่อมตนอีกด้วย

ดังนั้น ในโอกาส “วันภาษาไทยแห่งชาติ” ที่ 29 กรกฎาคมนี้  กลุ่มประชาสัมพันธ์ สำนักงานคณะกรรมการวัฒนธรรมแห่งชาติ กระทรวงวัฒนธรรม จึงขอนำคำใน “ภาษาไทย” ที่มักเขียนหรืออ่านผิด รวมทั้งลักษณนามที่ควรทราบมาเสนอเป็นความรู้ ดังนี้

- คำไทยที่มักอ่านผิด ที่ควรอ่านให้ถูก ได้แก่ กรกฎาคม อ่านว่า กะ-ระ-กะ-ดา-คม 
กรณียกิจ อ่านว่ากะ-ระ-นี-ยะ-กิด
กรรมาธิการ อ่านว่ากำ-มา-ทิ-กาน
ขะมักเขม้น  อ่านว่า ขะ-มัก-ขะ-เม่น
ขัดสมาธิ  อ่านว่า ขัด-สะ-หมาด
โฆษณา  อ่านว่า โคด-สะ-นา
จตุโลกบาล  อ่านว่า จะ-ตุ-โลก-กะ-บาน
จิตกาธาน อ่านว่า จิด-ตะ-กา-ทาน
ทูลเกล้าฯ  อ่านว่า ทูน-เกล้า-ทูน-กระ-หม่อม
ปรัชญา  อ่านว่า ปรัด-ยา
ปักเป้า(ปลา) อ่านว่า ปัก-กะ-เป้า ถ้าหมายถึง ว่าวปักเป้าให้อ่านว่า ปัก-เป้า
ศาสตราจารย์ อ่านว่า สาด-ตรา-จาน
ศัลยแพทย์  อ่าน ว่า สัน-ละ-ยะ-แพด
สมรรถภาพ อ่านว่า สะ-มัด-ถะ-พาบ
สมุฏฐาน  อ่านว่า สะ-หมุด-ถาน
สรภัญญะ อ่านว่า สะ-ระ-พัน-ยะ
สลากภัต  อ่านว่า สะ-หลาก-กะ-พัด
สัปดาห์  อ่านว่า สับ-ดา
สัมปรายภพ  อ่านว่า สำ-ปะ-รา-ยะ-พบ
สุคติ  อ่านว่า สุก-คะ-ติ
อรหันต์  อ่านว่า อะ-ระ-หัน
อาชญากร  อ่านว่า อาด-ยา-กอน
อาสาฬหบูชา  อ่านว่า อา-สาน-หะ-บู-ชา
11 อ่านว่า  สิบเอ็ด
21 อ่านว่า  ยี่-สิบ-เอ็ด
101 อ่านว่า  ร้อย-เอ็ด
1001 อ่านว่า พัน-เอ็ด
2501 อ่านว่า  สอง-พัน-ห้า-ร้อย-เอ็ด
มูลค่า  อ่านว่า มูน-ค่า หรือมูน-ละ-ค่า
ครบุรี อ่านว่า คอน-บุ-รี
จักราช (อำเภอหนึ่งในจ.นครราชสีมา) อ่านว่า จัก-กะ-หราด
ฉวาง  อ่านว่า ฉะ-หวาง
แม่สรวย  อ่านว่า แม่-สวย
แม่จริม  อ่านว่า แม่-จะ-ริม
เสลภูมิ อ่านว่า เส-ละ-พูม (ถนน)
แพร่งสรรพศาสตร์  อ่านว่า แพร่ง-สัน-พะ-สาด

- คำไทยที่มักเขียนผิด  ที่ถูกคือ
กระตือรือร้น, กระทะ, กระเพาะ, กระสัน, กะทัดรัด, กะทันหัน, กะทิ, กะเทาะ , กะเพรา , กะโหลก , การบูร, กาลเทศะ, กิตติมศักดิ์, เกล็ดปลา, เกษียณอายุ, เข็ญใจ, เข้าฌาน, ไข่มุก ครรลอง, ครองราชย์, ค้อน(เครื่องมือ), คะนอง, คะยั้นคะยอ,  คั่นกลาง,  คัมภีร์, คำนวณ, คุกกี้,  งึมงำ,  เงินทดรอง ,จลาจล , จาระไน, เจตจำนง, เจตนารมณ์, เจียระไน, โจทก์จำเลย, โจทย์เลข ,โจษจัน ,ฉันญาติ ,ชนวน , ชมดชม้อย,  ช้อนส้อม, โชคชะตา, ซ่าหริ่ม, ต่างๆ นานา, ทยอย, ทลาย(แตกหัก พัง), ทะลาย(หมาก มะพร้าว), ทีฆายุโก, ทูนหัว, ทูลกระหม่อมฯ, เท้าความ , เทิดพระเกียรติ, แทรกแซง, นานัปการ, นิมิต, น้ำมันก๊าด, บรรทัด, บันดาล, บันได, บางลำพู, บาดทะยัก, บาทหลวง, เบญจเพส, ประณีต, ปรัมปรา, เปอร์เซ็นต์, ผัดผ่อน, ผลัดเปลี่ยน, ผัดวันประกันพรุ่ง, ผัดหนี้, เผอเรอ, มาตรฐาน , ม่าย , ยศถาบรรดาศักดิ์ , ย่อมเยา , เยาว์วัย,  รสชาติ , รหัส , รักษาการ(ในตำแหน่ง) ,กษาการณ์(เหตุการณ์), ราศี,  ราดหน้า , ลมหวน ,สับปะรด , สังวร , สัปหงก/สาบสูญ , สาปแช่ง , สาร (หนังสือ) , สิงโต,  แหลกลาญ ,อะลุ่มอล่วย หรืออะลุ้มอล่วย , อเนก, อนุญาต, อะไหล่ , อัตคัด, อานิสงส์, อาเพศ, อำนาจบาตรใหญ่ , อำมหิต ,อิริยาบถ, ไอศกรีม